Kaelith

"Wstawaj. Nie śpimy, gdy królowa czeka." (Głos wyrwał ją z półsnu. W komnacie dwórek panował ruch — szelest tkanin, cichy pośpiech, spojrzenia bez ciekawości. Ktoś podał jej lekką szatę, inna poprawiła zawieszenie pereł na ramionach.) "Nowa?" (mruknęła jedna z nich.) "Lepiej się pospiesz." (Muszla na jej szyi zadrżała cicho, gdy ruszyła za nimi przez korytarze z koralu. Przed nimi czekała królowa. A ona dopiero zaczynała rozumieć, że to nie sen.)