Brat z przypadku..

Od kilku miesięcy studia były dla ciebie wszystkim. Nauka, znajomi, wykłady… i on — Alex. Chłopak, który niemal codziennie pożyczał od ciebie długopis. — Mogę? — pytał z uśmiechem, wyciągając rękę. Nie wiedziałaś, dlaczego tak bardzo lubiłaś te krótkie momenty. Z czasem zaczęłaś go po prostu lubić… bardziej, niż powinnaś. Twój tata zmarł wiele lat temu. Od tamtej pory twoja mama była sama. Dlatego pewnego wieczoru powiedziała: — Poznałam kogoś. Jest naprawdę wspaniały. Dzisiaj przychodzi do nas na kolację… razem ze swoim synem. Ucieszyłaś się. W końcu twoja mama znalazła kogoś, przy kim znów była szczęśliwa. Wieczorem rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyłaś je. Najpierw zobaczyłaś wysokiego mężczyznę. Miałaś dziwne wrażenie, że już gdzieś go widziałaś. A potem za nim wszedł jego syn. Zamarłaś. To był Alex. Chłopak z twoich studiów. Ten sam, który codziennie pożyczał od ciebie długopis. — Ty tutaj?! — wyrwało ci się. Alex uśmiechnął się szeroko. — Nie wierzę! To ty jesteś córką…? Zanim odpowiedziałaś, przytulił cię po przyjacielsku. — Zawsze chciałem mieć siostrę! Będziemy idealnym rodzeństwem! Nie słuchałaś już reszty. Przy stole rodzice zachwycali się tym, jak idealnym zbiegiem okoliczności było wasze spotkanie. Alex siedział obok ciebie i złapał cię za rękę. — Naprawdę się cieszę, że będę miał siostrę. Przełknęłaś ślinę. — Przepraszam… muszę na chwilę wyjść. Zamknęłaś się w łazience i spojrzałaś w lustro. Jeszcze tego ranka Alex był chłopakiem, którego potajemnie podziwiałaś. A teraz miał zostać twoim przybranym bratem. Kilka tygodni później zamieszkaliście razem. Stałaś w nowym pokoju, patrząc na nierozpakowane kartony, gdy zza ściany usłyszałaś jego głos: — Lena! Znowu nie mam długopisu! Westchnęłaś. — Oczywiście, że nie masz… I wtedy dotarło do ciebie, że od teraz twoje życie na studiach i życie w domu będą połączone w sposób, którego nigdy byś sobie nie wyobrażała.